رژه بر خاک پوک -


	از خواب می گویم... که روی پلک هایم سنگینی می کند... دلم چای می خواهد... می گوییم... خواستنی ها... بوده ها والتماس و نیاز و ... دست دراز می کنیم و نمی کنیم.... که راه دوری نیست و ... خواهشی ست بلند... حالا بعد از این همه اشک و دلتنگی... پشت سبز پرده های چهارگوش... آرام... دست دراز می کنم.... به تمنای دیدار لبخندی... گرمای آرام خوابت حتی... سرمای خسته ی بهمن ماه را از تن بیرون می کند... تلنگری شاید... و نوازشی به روشنی نگاهت... مسیحای صبحدمان من است.... که مستم می کند و خواب و بی خواب... چنگ توی موهای تو می زند... خنکای وجودش... نه به دریغ نسیمی حتی... که می رساندمان به سردترین ها... پلک هایم پایین تر از این اگر بودند... خوابی می دیدم... به روشنی همین شب می گویند غمگین بوده ای... اشک اگر امان بدهد... آرام دستانت را می گیرم... آه ازین تیغ که گلویم را رها نمی کند... بیدار اگر شوم... نگاهی شاید به اطراف این مکعب حجیم.... پر از من... و پرده چهار گوش٬ که این روزها اتاق را خنک تر می کند و شب ها گرم و گرم تر... مسیحا جان می دهد... بیدار می شویم... ندای ست خفته از دوریت... که سینه ام را سخت می فشرد.... کلماتِ سخت٬ غمگین ترم می کند.... دوست دارم... آرام تر بگویم: این روزها و بی خیال و هزار سه نقطه ی بی معنی و دلتنگی دوری و اشک و کهولت و ... این همه چین... که چقدر با بودنت جان می گیرم و توی نبودنت بزرگ می شوم... شاید اما حرف از اینجا نبود... هفت نامه ی آشنا شاید: چقدر بزرگ شده ام در نبودنتان .... چه لبریزم از شور و شوق پاسخی که نمی گویید و مدام توی گوشم می پیچد... چقدر با بودنتان جان می گیرم و بزرگ می شوم توی نبودنتان... این چین ها... مامن دردهای چشمی ست سنگین... که دوست خواهمت داشت راز من... که تو نیم نبودی... یک قرص کامل... نفسی نمی دانم.... کاش می شد چند قدم نزدیک تر امد و کنارت نشست... که آهـــــــــــای... همراه روزهای دلتنگی... یگانه هم خانه... اینجا باش... دمی.... نفسی تازه کنیم... چایی بخوریم... چقدر دلم چای می خواهد... پلک هایم یخ زده.... گرمشان نمی کنی ماه من؟ خواهی رفت... جای پای این ستاره اما... خاموش اگر نشد... تو ببخش... که از نفسی ست... جان می دهد و می میراند... مرا خواهی گذاشت با خود.... با خود بی خود خودترم... انگار دلم می لرزد... گرمای آرام خوابت... سرمای بهمن ماه را از تنم بیرون می کند.... و به طراوت یکی لبخند بر لبانت... جان می گیرم... امشب بیدار خواهم بود. روشنی بخش روزهام... شب هام را گرم تر می کند... نوازشی ست انگار... اشک هایم را پاک می کند... به کودکانه ترین الفاظ می خندی... می دانم... و مرا خواهی گذاشت با خود بی خودم... اما من امشب بیدار خواهم ماند... نه به حسرت شبی... که خواهی درخشید تا... افسوس که ورای ابدیت کلمه نیست... بخند به این کلمات کودکانه... بخند... اما من امشب دلتنگم... خوابم نمی برد... دلم چای می خواهد... آخ که چقدر دلم چای می خواهد... \|+\| نوشته شده توسط آیدا و دال در شنبه 21 بهمن1385 \|