رژه بر خاک پوک


	دشت آسمان آبی زمین خاکی کوهی... گلی... چند تکه چوب خشک... اینجاست سرزمین من با من سخن بگو خانه ی سبز... سبز عزیز به کمکم بیا... و تو هم وطن... هم خانه ی قدیمی... همیشگی... اینجا وطن ما بود. دستانم را بگیر و بگذار اشک بریزم... بگذار ببوسمت... بگذار برایت سخن بگویم \|+\| نوشته شده توسط آیدا و دال در پنجشنبه 25 مرداد1386 \|